Rozdział I: Początek zwyczajnego życia

    Urodziłem się w rodzinie, którą można by nazwać przeciętną. Nie brakowało nam niczego, ale też niczego nie było w nadmiarze. Ojciec pracował w policji, matka była sekretarką w firmie handlowej. Głównie spędzałem dużo czasu z babcią i wujkiem, bratem mojej mamy, który był nazwijmy to wolnym duchem. Uwielbiałem po szkole przychodzić do babci na obiady i oglądać telenowelę. To było mojej pierwsze środowisko gdzie sobie plotkowaliśmy o życiu, które nie było prawdziwe.

    Dorastałem wśród zwykłych ludzi, w zwykłej dzielnicy, gdzie każdy znał każdego. Ulica była moim pierwszym światem — miejscem, gdzie nauczyłem się przegrywać w piłkę, śmiać się z byle czego i marzyć o czymś większym niż to, co widziałem za oknem. W szkole byłem ambitny. Chciałem być kimś. Kimś, kto wyjdzie poza granice tej codzienności, kto zrobi coś, co zostanie zapamiętane.

    Z czasem jednak ambicja zaczęła mieszać się z ciekawością życia. Im więcej poznawałem ludzi, tym bardziej fascynował mnie ich luz, ich beztroska. Zazdrościłem tym, którzy potrafili śmiać się z własnych błędów, którzy nie planowali każdego kroku. Ja wciąż próbowałem udowodnić, że potrafię więcej — aż w końcu zmęczyłem się samym sobą.

Pierwsze imprezy, pierwsze noce spędzone poza domem, pierwsze poranki z bólem głowy i poczuciem, że coś się wymyka spod kontroli. A jednak to właśnie wtedy czułem się najbardziej żywy. Sukcesy, które kiedyś wydawały się wszystkim, zaczęły tracić znaczenie. Zamiast planować przyszłość, zacząłem żyć chwilą.

    Nie wiem, czy to była ucieczka, czy odkrycie. Może jedno i drugie. W końcu zrozumiałem, że życie nie zawsze musi być wielkie, by było prawdziwe. Czasem wystarczy zwykły śmiech, muzyka w tle i świadomość, że przez chwilę niczego nie trzeba udowadniać.